Na-isolatie in Spouwmuurconstructies
Sinds 1960 werden spouwmuurconstructies de nieuwe standaard. Dat zijn twee spouwbladen met een holle ruimte ertussen; de luchtspouw.
Tijdens koude weersomstandigheden verdween veel warmte door de binnenmuur van de woning tot in de afgekoelde luchtspouw.
De Rc-waarde van een gevel (spouwmuurconstructie) stelde destijds weinig voor; 1 (m²K/W).
De oplossing (dacht men sinds 1970), was het na-isoleren van de spouwmuur. De spouwbreedte was toen gemiddeld 50mm tot 70mm.
Op de afbeelding zie je losse witte polystyreen bolletjes waarmee de luchtspouw werd gevuld.
De gevolgen van spouwen na-isoleren
De spouwmuurconstructie op de afbeelding van een complex uit 1967 heeft een spouwdiepte van 50mm. Hier heeft men destijds opschuimend na-isolatie materiaal ingeblazen waardoor er geen sprake meer is van bewegende lucht en ventilatie in de spouw. Door het verplaatsen van het dauwpunt (bouwfysica) binnen in de spouwmuurconstructie, zijn de spouwankers sneller gaan roesten.
Op de afbeelding zie je een rondstalen spouwanker die ook nog eens te lang is en volledig is bedekt met een laag roest.
Dit onderwerp maakt deel uit van de kennis sessie 'Na-isolatie in Spouwmuurconstructies'.
Tijdens een kennis sessie worden veel situaties besproken waarbij ook casussen behandeld worden. Er worden oplossingen en herstelmethodieken aangedragen. Ook kan men een keuze maken uit onze uitgebreide fotobibliotheek met afbeeldingen van situaties uit de praktijk om daar meer van te weten te komen en vragen te stellen.
